در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید :

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :

« نرسیده به درخت ،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است.

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است

میروی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ، سر به در میارد

پی به سمت گل تنهایی میپیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی،

و تورا ترسی شفاف فرا می گیرد :

در صمیمیت سیال فضا، خش خششی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا ، جوجه بردارد از لانه نور

و از او میپرسی

خانه دوست کجاست»

می توان آیا به دل دستور داد؟

می توان آیا به دریا حکم کرد

که دلت را بادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود ایست؟

باد را فرمود باید ایستاد؟

آنکه دستور زبان عشق را

بی گزاره در نهاد ما نهاد

خوب می دانست تیغ تیز را

در کف مستی نمی بایست داد

دیدن روی تو زیباست    اگر بگذارند

من از صاحب نظرهای دلم فهمیدم عشق زیباست

اگر بگذارند

تو را نازکتر از گل هم نگفتم

تو نازکتر از هر گلی ولی من

تو را نازکتر از یاس هم نگفتم

به صمیمیت دستان تو ایمان دارم

سالهای سال دلم پهنه ی یک موج نبود

اینک از برکت چشمان تو طوفان دارم

تو اگر باشی سرشار بهارم همه عمر

چه غم از فتنه ی پاییزوزمستان دارم

کفش ها راوی وامانده ی بن بست من اند

آه از این زجر که از بهت خیابان دارم

نعره ها حنجره ها زل زدن پنجره ها

خاطراتی چه از این دست فراوان دارم

دوست  ای دوست  مراشب  همه شب دست بگیر

بس که فانوس غزل های درخشان دارم

نیست در کوچه ی احساس  غباری در  کار

باز شب آمد و از عاطفه باران دارم